Bedankt! (Was toch aan mij gericht hé?)
Printable View
[QUOTE=fred;552084]de haast enige functie van fotografie (voor 95%) is dat het de kapstok is van het geheugen...
in die optiek is zo'n reeks dan schitterend
In de persfotografie kan de fotografie de kapstok voor het geheugen zijn. Maar hoever gaat dat geheugen terug. Voor iemand,die nu 35 jaar is, gaat het geheugen mogelijk 20 jaar terug. Wat zeggen dan beelden van 50 jaar terug? Niets. En dat is wat wordt waargenomen. Henri Cartier Bresson moest zijn eigen museum betalen en runnen. Andere (Magnum) reportagefotografen klagen dat er geen interesse is voor oude, doch 'tijdsgebonden' reportagefotografie.
Hieruit volgt het belang van de 'niet aan tijd gebonden' fotografie. En de reportagefotografen van vroeger maakten soms ook 'niet aan tijd gebonden' opnamen. Het percentage is echter klein.
Ik denk dat er plaats is voor beide soorten van fotografie. Maar het 'tijdsgebonden' reportagebeeld zal niet het eeuwige leven hebben. Maar het is ook niet met dat doel opgenomen.
Jed
[QUOTE=Jed Freudenthal;552577]In mijn ogen was HCB ook meer dan een reportagefotograaf. Hij was natuurlijk een reportagefotograaf, maar hij voegde er iets aan toe, dat maakt zijn foto's zelfs los van de context nog overeind blijven. De foto's zijn niet enkel getuigenissen, maar staan ook als werken op zich, en dat mis ik bij Izis.
[QUOTE=fred;552666]Omdat het uitgangspunt het werk van een (magnum) fotograaf was, ben ik daar verder op in gegaan.
De familiefotos is een heel ander verhaal. Ze zijn ook eigenlijk alleen voor intern familiegebruik en kunnen daar als een kapstok voor het geheugen van een beperkte groep mensen worden gezien.
Jed
[QUOTE=n_mercenier;552904]Natuurlijk heeft een deel van deze fotografen 'in hun vrije tijd' ook vrij werk gemaakt. Het enorme boek Magnum 60 jaar is een voorbeeld van deze zijde. Ik persoonlijk vind het een pre van een persfoto dat hij een soort afstandelijkheid of objectiviteit inneemt in een nieuws situatie.
Jed