Ik experimenteer sinds een tijdje met Kodak AZO papier. Ik vraag me af of er meer mensen zijn in Nederland die daar mee werken?
Voor diegenen die er niet mee bekend zijn:
AZO is het enige zilverchloride kontaktprint papier dat nog wordt geproduceerd. Helaas is het niet te koop in Europa. Het wordt in leven gehouden door de inspanningen van een Amerikaans fotografen paar: Michael Smith en Paula Chamlee. Werkelijk alles wat je (n)ooit had willen weten over dit papier en alles wat er mee samenhangt kun je vinden op de site van deze fotografen www.michaelandpaula.com
Wat is het voordeel of 'het mooie' van AZO in jouw ogen ten opzichte van de normale papieren? Wat is het verschil? Wat voor lichtbron gebruik je? gebruik je een vacuumframe?
Feit dat het een contactpapier is remt velen al af omdat je dan min of meer veroordeeld bent tot het gebruik van een extreem grootformaat camera (8x10 en groter) of je moet negatieven via een internegatief gaan vergroten, wat ook zo zijn nadelen heeft.
Nee, ik werk er niet mee en plan dat ook voorlopig niet.
Met kontaktdrukken werkt het zo dat je negatiefformaat je afdrukformaat is.
Als je grote prints wilt hebben (en dat is helaas de heersende mode) dan zul je dus op een groot opnameformaat moeten werken. Ik werk zelf op 4x5 en ben daar helemaal tevreden mee. Ik zal wel eens opschalen naar 8x10. Mijn camera is gelukkig makkelijk om te bouwen naar dat formaat. Vooralsnog ben ik helemaal blij met mijn kleine intieme afdrukjes.
Ik weet niet of je de tentoonstelling van Man Ray en Lee Miller in het FOAM hebt gezien, maar als je daar geweest bent dan heb je gezien dat klein kan overtuigen.
Het mooie van AZO. Dat zit hem in twee dingen.
1/ Simplisme. Ik klem de negatief-papier sandwich tussen twee glasplaten, kale 300W lamp er boven, metronoom als timer en je bent 'in business'.
Negatieven ontwikkel ik met inspectie. Heerlijk simpel allemaal. Fotograferen op z'n puurst. Na alle high-tech gedoe is dat een verademing! Vacuumframe is tot 8x10 echt helemaal niet nodig.
Het feit dat je geen deelvergrotingen maakt is voor mij geen probleem, want die maak ik anders ook niet. Ook in mijn werk druk ik altijd het hele negatief. Dat is gewoon de manier waarop ik werk.
2/ Toonschaal. Als je dit papier ontwikkeld in Amidol heeft het een hele rechte lange curve. Na platinum/paladium is dit het proces met de langste toonschaal.
Er is overigens een methode (vergroter lamp) ontwikkeld om te kunnen vergroten met AZO. Heb daar geen ervaring mee.
2/ Toonschaal. Als je dit papier ontwikkeld in Amidol heeft het een hele rechte lange curve. Na platinum/paladium is dit het proces met de langste toonschaal.
Hoi Jan,
dat lees ik vaker maar kan ik of wil ik niet begrijpen, tussen papier-wit en het maximale zwart (van een bepaalde densiteit) zitten evenveel grijswaarden (geen discrete stapjes maar een continue schaal) als elk ander papier, of dat nu Kodak (Azo), Agfa, Ilford, Forte, Kentmere of wat dan ook is. Alleen het verloop van de zwartingscurve is per papier anders waardoor het ene wat 'levendiger' is in de schaduwen en het andere wat meer doortekende 'hoge lichten' heeft.
Maar de langste toonschaal? bedoel je daarmee dat AZO een veel hogere densiteit haalt dan de gebruikelijke papieren? En wat doe je met die extra hogere zwarting, alleen meer doortekening in de schaduw, of druk je donkerder af waardoor de hoge lichten beter tot hun recht komen.
Ik weet niet of je de tentoonstelling van Man Ray en Lee Miller in het FOAM hebt gezien, maar als je daar geweest bent dan heb je gezien dat klein kan overtuigen.
Ha Jan, ik ben daar niet geweest maar weet uit eigen ervaring dat klein afdrukken ook heel mooi kan zijn. Ik maak soms contactjes van 4x5 en daar zit op een of andere manier heel veel intimiteit in. Ook druk ik kleinbeeld wel eens op doormidden gesneden velletjes 13x18, dus 9x13 minus een behoorlijke witrand. Dat heeft zeker z'n charme vind ik, zo'n serie in het klein.
Quote:
Originally Posted by Jan Nieuwenhuysen
Negatieven ontwikkel ik met inspectie.
Hoe bedoelu? Rood licht aan tijdens het einde van de ontwikkeling? Gaat dat goed?
Quote:
Originally Posted by Jan Nieuwenhuysen
Ook in mijn werk druk ik altijd het hele negatief. Dat is gewoon de manier waarop ik werk.
Ik doorgaans ook, vanuit de gedachte dat de Belangrijke Beslissingen op het moment van opname genomen zijn. Dat zijn beslissingen over compositie, licht, eventuele actie, ritme of wat dan ook, en dan moet je niet achteraf gaan zoeken of er misschien nog een andere foto uit dat negatief is te halen. Wat je zegt, een manier van werken...
Quote:
Originally Posted by Jan Nieuwenhuysen
2/ Toonschaal. Als je dit papier ontwikkeld in Amidol heeft het een hele rechte lange curve. Na platinum/paladium is dit het proces met de langste toonschaal.
Interessant, ik zal dat in m'n achterhoofd houden...
Groet, Paul.
Sponsored Ad. (Subscribers to APUG
have the option to remove this ad.)
Huib, ik heb me misschien niet duidelijk uitgedrukt. Ik bedoel: het verschil tussen Dmin en Dmax is gewoon nogal groot. Je hebt dus een negatief dat is ontwikkeld tot een wat hogere Dmax nodig dan voor ander papier. Anders gezegd: een papier kan een bepaald aantal 'stoppen' weergeven. AZO kan wat meer 'stoppen' aan dan andere papieren. Dat is alles. Bovendien is de curve erg recht (met amidol).
Paul, ja dat met die lamp heb je in principe goed begrepen. Je doet gewoon het licht aan. Om precies te zijn: een donkergroen licht (Kodak filter # 3 of Ilford # 908). Je gebruikt een 15 Watt lamp en houdt het filter op minimaal een meter afstand van de film. Je inspecteert aan de BASIS, dus NIET de emulsiekant van de film. De basis is melkachtig/opaak, met de hoge lichten als zwarte tekening. Je ontwikkelt tot de hoge lichten voldoende zijn doorgekomen. Als je niet eerder kijkt dan op ongeveer 3/4 van je geschatte ontwikkeling kan je meerdere inspecties doen. Na enig oefenen zul je merken dat je redelijk snel en veel ziet. Natuurlijk alleen te doen als je losse velletjes film ontwikkelt in een open schaaltje.
Huib, ik heb me misschien niet duidelijk uitgedrukt. Ik bedoel: het verschil tussen Dmin en Dmax is gewoon nogal groot. Je hebt dus een negatief dat is ontwikkeld tot een wat hogere Dmax nodig dan voor ander papier. Anders gezegd: een papier kan een bepaald aantal 'stoppen' weergeven. AZO kan wat meer 'stoppen' aan dan andere papieren. Dat is alles. Bovendien is de curve erg recht (met amidol).
Maar dat betekend toch dat er alleen richting diep zwart meer ruimte is, papier wit blijft papier wit. Wil je die eene of twee extra stops gebruiken dan ga je toch ook donkerder afdrukken of maak je alleen maar meer gebruik van de betere schaduw doortekening?
Ik heb nog nooit een AZO in levende lijve gezien. Het werk van Smith en Chamlee spreekt mij niet zo aan, ik vind de gekozen composities vaak irritatie bij mij opwekken, maar dat is een andere discussie.
Ik ben het helemaal met je eens, Huib. Het werk van het echtpaar heb ik nooit zo heel bijzonder gevonden, ik vind het erg rommelig en dat is denk ik ook waar jij je aan ergert (jouw fotowerk kennende) maar veel mensen doen er nogal hoogdravend over.
Maarre, dit was inderdaad erg off-topic.
Nee, ik werk niet met AZO en ben het ook niet van plan.
Anne Marieke, dat het werk van Smith en Chamlee je niet aanspreekt is een kwestie van smaak, maar dat je het 'rommelig' vindt? Dat begrijp ik niet. Ik ken weinig fotografen die zo exact werken als zij. Ik doe daar trouwens helemaal niet hoogdravend over hoor.
Ik was gewoon benieuwd of er hier meer mensen zijn die met dit papier werken.
Om je vraag te beantwoorden Huib. Je schaduwen en lichten blokkeren niet snel. Je hoeft wat minder door te drukken en tegen te houden dan met vergrotingpapier. AZO pakt wat meer negatiefcontrast zonder doordrukken en tegenhouden, gewoon in één keer, dan vergrotingspapieren. Verder is de curve recht over een vrij lang gebied, dus minder compressie in voet en schouder. Dat is fijn voor de doortekening aan beide einden van de curve.
Ik heb geen uitgebreid densitometrisch onderzoek gedaan naar dit papier. Als je daarover wilt lezen verwijs ik je naar artikelen daarover op unblinkingeye.com en de eerder genoemde site van Smith/Chamlee. Prachtig allemaal en fijn veel curves. Eerlijk gezegd heb ik zelf een beetje te weinig discipline voor dit soort lectuur. Ik ga meer af op wat ik zie gebeuren op mijn matglas en in de ontwikkelschaal. Ik ben verschrikkelijk visueel ingesteld, ik moet zíen. Ik denk dat mijn liefde voor de technische camera en zichtontwikkeling daar vandaan komt. Ik weet niet goed hoe ik het uit moet drukken. Ik heb wel eens geroepen dat ik denk met mijn ogen. Dat is het beste dat ik er over kan zeggen. AZO heeft iets dat me bevalt. Dus ik ga daar voorlopig nog even mee door. Voor iemand anders is dat lith-printen of vergroten op Bergger papier of cibachrome of, nou ja vul maar in.
Jan,
Met 'rommelig' bedoel ik dat ik hun composities druk vind, er staat te veel op naar mijn smaak. Ook vind ik ze vaak niet mooi ingekaderd. Kwestie van smaak.
Ik bedoelde niet dat _jij_ hoogdravend over ze doet.
Kodak AZO 
Linear Mode
