overpeinzingen het verkopen van mijn rolleiflex gx

[dionysos]

Tijdje terug heb ik me een rolleiflex gx aangeschaft, hetgeen ik altijd al wilde hebben...

Ik kan het maar niet gewend worden, de manier van kijken, vanaf de buik, de tijd die verstrijkt om scherp te stellen. Voor actievere scènes is het een ramp om mee te werken, het toestel is echt niet gemaakt om snel wa snapshots- straatscènes te nemen. (In tegenstelling tot de journalisten id jaren 40-50-60 die er wel mee overweg konden.)
Ik begin me af te vragen of ik niet beter in mijn broek had .... en gewoon een mamiya 7 gekocht of verder gedaan met mijn kleinbeeld, F-100. (Maar ik wilde betere beelden...)
Als ik vroeger mijn kleinbeeld meenam, nam ik altijd wel een beeldje. sinds de komst van de rollei, gebeuren er weinig spontane beelden, ben ik minder actief als fotograaf, door de reden van de moeilijke en nogal trage scherpstelling.

Hebben jullie ook zo'n gelijkaardige ervaring meegemaakt? Een overgang naar een ander apparaat en beseffen dat het toch dat niet is?

Of ligt het gewoon aan mij, die in feite gewoon meer moet proberen fotograferen, uitproberen, vallen en opstaan,etc
Mijn vriendin zegt, gewoon meer fotograferen en da komt wel.....
Maar de camera nodigt niet echt uit om hem te gaan gebruiken, met als resultaat dat ik niet veel fotografeer en geen inspiratie heb!

Help!

het apparaat kostte handenvol geld ( 1500 a 1600 euro) mint.
En als ik hem verkoop, verlies ik wat. Plus, ik moet dan terug zoeken naar een geschikt toestel. Weeral uitproberen.

Enig advies?

Mvg,

Jelle

[mhulsman]

Met een toestel zoals de gx kan je juist uitstekend straat scenes en snapshots maken.
Het valt veel minder op dan met een F100 voor je hoofd.
Kwestie van oefenen met scherpstellen. Of van te voren instellen op een vast punt.

Weet je wat pas moeilijk is.... Met een 8x10 op statief een straat scene doen. Alhoewel dat redelijk gelukt is.
http://www.hulsman.net/gallery2/d/42601-3/_MG_5918.jpg
Veel oefenen (kan ook zonder rolletje) en opeens lukt het

Mike

[Willie Jan]

Het is vaak een kwestie van gewenning.
Ik heb jaren met een cambo 4x5 gewerkt en sinds een week met een sinar.
Ik ben iedere keer aan het zoeken naar de instelwielen en vraag me af welke ik nodig heb voor een shift,tilt etc....

Doorbijten jong!

Ik werk nu met een hassy en daarvoor met een pentax 645. Dus ook van ooghoogte naar buikhoogte. In het begin is het wennen, maar na een tijd weet je niet meer beter. En het is helemaal tof als je iemand tegenkomt met dezelfde kamera. Is mij gebeurd in carrara italie in de groeve. Nog zo'n debiel met zo'n ouderwets ding. je hebt direkt stof tot praten...

[clogz]

Kun je op je Rolleiflex geen prisma zetten?
Je kunt hem dan gewoon voor het oog houden.

Hans

[gary mulder]

Elk type toestel heeft zo zijn eigen gebied waar het sterk in is. Deze wetenschap is nogal een open deur. Maar toch, uit je vraag rijst onmiddellijk de tegenvraag; wat voor beelden wil je maken. Er zijn maar weinig camera's die de F-100 zullen kunnen evenaren als het om vastleggen van zoals je omschrijft "actievere scènes". En als dat is wat je zoekt ??

Een aspect van een heel andere orde is de manier van foto's "zien". Een F-100 is een apparaat waarbij je door de zoeker kijkt, iets ziet wat je vast wilt leggen en op de knop drukt. Punt. Ja ik snap ook wel dat je er manueel me kan werken enz, maar dat is niet waar deze camera strek in is. Om maar een heel eenvoudig voorbeeld te geven; een foto van een schaatser tijden een wedstrijd. Je ziet hem rijden richt je camera op hem en klik.

Een andere manier van werken is dat je zonder camera, al het beeld, min of meer virtueel in je hoofd vormt. Waarbij het uiteindelijke beeld voortkomt uit het concept wat je in je hoofd gevormd hebt. Om het weer in het voorbeeld te plaatsen; Je weet dat de schaatser op een bepaalde plaats door de bocht zal komen en je hebt een idee hoe zijn houding dan zal zijn. Je stelt je camera in op die plek en wacht totdat de schaatser daar is.

Natuurlijk is het bijna nooit zo duidelijk het een of het ander. Maar een groot voorbeeld is wel de foto's van Robert Cappa deze fotografeerde zowel met een rollei als met een leica. Van sommige scènes zijn zowel door hem rollei beelden gemaakt alsmede leica opnames. Als je deze beelden goed bekijkt kun je ook het karakter van beide camera's er in terug vinden. Daarbij denk ik zelf aan de serie "death of a machine gunner"

[Adri van Loenhout]

Veel fotograferen, veel doen waardoor je ook snel leert om afstanden te schatten en deze kun je snel op je instelknop instellen. En bij snellere acties kan je, met gebruik van een snelle film, ook behoorlijk diafragmeren, waarmee je schertedieptebereik ook groter wordt.
Als uitgangspunt is de Rolleiflex natuurlijk geen camera voor supersnelle acties.

Adri

[silverprinter_49]

Ik denk dat het met een toestel hetzelfde is als met film en ontwikkelaar.
Vooral niet van de hak op de tak springen.
Een dubbel-ogige rolleiflex, een prachtig ding.
Met vele voordelen:
lichtsterk
geruisloos
uit de hand tot 1/15
relatief lichtgewicht

en wie fotografeerde er niet mee
toptalenten als
(graag mee invullen)
Helmut Newton bvb
Thiry bvb

[Theo Bartelings]

Ik gebruik de oude MD Minolta's als zowel de oude rollei's.
De Minolta's meer voor de actie's en straat beelden (vooral markten).
De Rollei's meer voor het "onthaastwerk".

groet,

Theo

[dionysos]

Ewel,

ik ga er nog een lap op geven. Ik ga jullie raad volgen en voorlopig niets ondernemen en gewoon proberen leren fotograferen.
Dat is het eigenlijk, terug leren fotograferen.

Merci gasten

ciao

[Philippe-Georges]

Ongeveer 40 jaar geleden was er een Nederlandse fotograaf (z'n naam ontgaat me) die met zijn DRIE Rolleiflexen schitterende straat - reisfoto’s maakte, om maar te zwijgen over Brassaï en soort-/tijdgenoten. Zelfs iemand als Eugène Atget slaagde er in straatfoto’s te maken met een 24 x 30 cm glasplaten camera, natuurlijk waren ze niet zo spontaan, maar toch...
De meesters van weleer kunnen zeer inspirerend zijn!

Philippe