Gisteren zaterdag, naar aanleiding van z'n eerstdaagste tentoonstelling in het fotomuseum Antwerpen én het boek "Belgicum" interview door Hugo Camps van Stephan Vanfleteren.

de slotzin: ....(over huilen en doka en vader)
Dat is de plaats waar niemand anders mag komen. Het is een sacrale plek. Gedempt licht, geen muziek. Het is er stil. Ik noem het mijn bunkertje. In mijn donkere kamer pel ik af. Daar kan ik nadenken, voel ik de genade van verwondering voor een foto die nog in het nat drijft. In de kamer met het vieze water kan ik ongeremd huilen om het verlies van mijn vader.

Het boek ligt van volgende week te koop in de boekhandel.
De fototentoonstelling start volgend w-e.