Ik heb weer een keer een losse gekocht.
Staat een klein artikel in over het verschil tussen digitaal en analoog en hoe dit voor de vakfotograaf zit. Men laat een mooi voorbeeld zien dat een 4x5 beter is dan digitaal, vraag me alleen af hoe serieus die foto's moet nemen.
Conclusie is wel dat door de tijdsdruk p de fotograaf en de aan lever eisen men allemaal digitaal werkt en daardoor ook werk doet wat vroeger door anderen werd gedaan.
In het verre verleden las ik dat magazine met regelmaat.
Maar zoals het met alle tijdschriften gaat gaan ze zich met de tijd herhalen en dan is het tijd om er mee te stoppen. De lol is er dan af en hoef ik het niet meer.
De conclusie die ze weergeven kan ik me wel in vinden aangezien het wel zó gaat.
De opdrachtgevers stellen (enkelen daar gelaten) tegenwoordig een snelle levertijd boven kwaliteit.
Dat is een geheel andere benadering dan die ik destijds voorstond.
Ik vraag me af of de uiteindelijke kijker ziet of de bron analoog of digitaal was.
Het wordt uiteindelijk toch digitaal ergens opgedrukt...
Een natte z/w druk is in mijn ogen mooier dan een digitale print,
maar dat is persoonlijk en iemand anders overtuigen van mijn visie is iets waar ik allang mee gestopt ben.
Overigens is digitaal eigenlijk ook analoog.
De opname is analoog, wordt geconverteerd naar digitale waarden, tijdens het printen op papier wordt door inkt een punt gespoten die analoog is en onder invloed van inktsoort, papier en temperatuur anders reageert.
Ondanks mijn passie voor analoog is digitaal het enige antwoord op 99 zoniet 100% van mijn commerciele opdrachten. Want helaas ziet de klant het verschil niet. De snelheid, onmiddelijke feedback, lage verbruikskosten en electronische mogelijkheden van digitaal maakt analoog tot een een non-issue. Behalve misschien voor kunstenaars. Maar welke kunstenaar kan van zijn kunst leven?
Wie kan leven als kunstenaar?
Is wellicht een interessantere vraag.
Quote:
Ik vraag me af of de uiteindelijke kijker ziet of de bron analoog of digitaal was.
Het wordt uiteindelijk toch digitaal ergens opgedrukt...
Dit betreft hetzelfde probleem als met de smaakvervlakking die de laatste fast-food generatie ondergaat.
Ze proeven het verschil niet meer tussen "echte biefstuk van Schotse runderen" en een hamburger.
Of om in de trend te blijven van versie Brie of Brie uit blik.
Oh Ik denk dat men het wel ziet....of kan zien als men wil...
De "opvoeding" van de klant is ook onze opdracht...
De opdracht is dus eerst "het product verkopen..."
in het geval van bariet:
"exclusief"
"lange houdbaarheid" (een portret voor het nageslacht enz)
"zwart-wit"
"waarde" (voor barietfdrukken wordt 10 maal méér betaald)
Er komen ook klanten voor dure, exclusieve oplossingen, op voorwaarde de geproduceerde beelden top zijn.
Neem nu bvb: je krijgt een opdracht voor een portretje...
Wel met de TC ben je dan toch een pak stappen voorop??
Oh Ik denk dat men het wel ziet....of kan zien als men wil...
De "opvoeding" van de klant is ook onze opdracht...
De opdracht is dus eerst "het product verkopen..."
in het geval van bariet:
"exclusief"
"lange houdbaarheid" (een portret voor het nageslacht enz)
"zwart-wit"
"waarde" (voor barietfdrukken wordt 10 maal méér betaald)
Er komen ook klanten voor dure, exclusieve oplossingen, op voorwaarde de geproduceerde beelden top zijn.
Neem nu bvb: je krijgt een opdracht voor een portretje...
Wel met de TC ben je dan toch een pak stappen voorop??
Wij hebben deze discussie ook binnen ons analoog collectief.
een foto van 30x40 (pe) moet minimaal 135 euro opleveren. Voor bariet betaal je meer. Te duur? Dan niet....
Voor lith prints vraag ik meer. Die zijn uniek. (Ik heb er pas 1 verkocht.)
Met dit soort voorwaarden krijg je wel personen die echt interesse hebben in het beeld en niet de mensen die op een koopje uit zijn. Die tijd heb ik gehad.
Ondanks mijn passie voor analoog is digitaal het enige antwoord op 99 zoniet 100% van mijn commerciele opdrachten. Want helaas ziet de klant het verschil niet. De snelheid, onmiddelijke feedback, lage verbruikskosten en electronische mogelijkheden van digitaal maakt analoog tot een een non-issue. Behalve misschien voor kunstenaars. Maar welke kunstenaar kan van zijn kunst leven?
Voor commerciele opdrachten is digitaal soms een oplossing, vaak niet. In de VS waren een jaar geleden 75% van de professionelen terug op analoog. In Europa is dat percentage al een jaar eerder bereikt. De redenen waarom de professionelen terug zijn gegaan op analoog wordt door enquetes ( o.a. van Kodak) ondersteund. De analoge film-industrie is bepaald niet ingezakt. Er wordt ook veel geld in de research gestoken, mede omdat de verdiensten in deze hoek groot zijn.
Je moet analoog en digitaal fotograferen zien als zaken die naast elkaar bestaan en het hangt van de omstandigheden af, waarvoor gekozen wordt.
Verder moet je de productie van films en papieren niet met elkaar verwarren. Het zijn twee verschillende verhalen.
P/F vakblad 
Linear Mode
