Dit kan ik helemaal onderschrijven. De betrouwbaarheid van tegenwoordige films is zo groot dat je gewoon de gebruiksaanwijzing van de fabrikant kan volgen. Sensitometrie is daardoor overbodig geworden.
Dat is ook een lekker antwoord in deze bovenstaande alinea zeg je dat je vooral moet doen wat de fabrikant voorschrijft. Overigens waren wij het daar toch al een tijdje over eens, nietwaar.

Vervolgens beweer je weer in de onderstaande alinea dat je dat vooral niet moet doen en uitgebreide testen moet gaan doorvoeren.
Dure R&D onderzoeken met dito geavanceerde apparatuur schuif je aan de kant en roept dat je dat met het blote oog wel kunt. Klinkt niet erg wetenschappelijk en zet daar grote vraagtekens bij. Bij mij heet zoiets een "Jan boeren fluitjes methode".

Het is echter goed om een testserie te maken met 1+2 stop onderbelichting en 1 +2 stop overbelichting te maken. Hiervan maak je vergrotingen en je kijkt welke belichting het beste bevalt. Hiermee compenseer je voor afwijkingen van je sluiter en neem je een persoonlijke voorkeur mee. Gebleken is nu dat de persoonlijke voorkeur vaak is door 1 stop over te belichten. Dus dan stel je 50 ISO in op je belichtingsmeter als je een 100 ISO film hebt.
Zelf maak ik de procedure nog eenvoudiger. Ik maak de proefvergrotingen NIET. Ik leg de testserie op een lichtbak en kijk met een loupe hoe de de detaildoortekening van de schaduwen doorkomt. Dan kies ik die belichting waarbij de detaildoortekening het beste doorkomt. Op dezelfde manier vergelijk ik de kwaliteit van objectieven en de werking van filmontwikkelaars. Alles wat je nodig hebt zijn je ogen, een goede loupe en een lichtbak. En, voor degeen die geen loupe en lichtbak hebben; ga naar een fotolab; daar staan die spullen.
Wie het nu nog weet mag het zeggen maar ik haak helemaal af.