Quote Originally Posted by Q.G. View Post
Het Waddengebied, Jed, zou er zonder de activiteit van ons mensen heel anders uitzien.
"Verwilderde" gebieden zegt al alles.

Maar belangrijker nog is dat het idee natuur niet kan bestaan zonder relatie met de mens. Het drukt niets anders uit dan onze verhouding tot onze omgeving.
Dat is overigens geen definitie, maar een kwestie van begrip.
Het getijdengebied de Wadden wordt beheerst door de zee. Er is geen tweede voorbeeld in West Europa en is sinds kort een internationaal beschermd gebied. Alle invloed van de mans is een paar uur later weer verdwenen. Het gebied wordt ongerept genoemd en is in constante verandering door de invloed van de zee. Maar goed het gaat hier over fotografie. En heel wat fotografen zijn door dit gebied gefascineerd en er zijn legio boeken over verschenen.

Ik houd mij nogal wat bezig met landschapfotografie en in mindere mate met natuurfotografie. Het onderwerp vind ik uitermate geschikt als je wil dat je je eigen gevoel er in tot uitdrukking wilt brengen. Als je een portretfoto neemt, dan dwingt de geportretteerde je toch tot zekere concessies. Een landschap of de natuur laat je je de volledige vrijheid in de uitdrukking van je gevoel. Het interessante van het landschap vind ik dat ergens in dat landschap de hand van de mens terugkomt. Een huisje in de verte of zo. Het is een herkenningspunt. In een natuurfoto ontbreken deze herkenningspunten (fotografisch gezien). Zo beschouw ik een foto vaneen edelhert op de Hoge Veluwe een natuurfoto, alhoewel het hert misschien wel is bijgevoerd. Voor de beschouwer van de foto maakt het geen bliksem uit of het beest is bijgevoerd of niet. Of, een foto van een vlucht ganzen. Wie weet vreten die ganzen een uur later het wintergraan van een boer op. Het gaat niet om het hert of de ganzen, maar om de foto en wat dat gevoelsmatig uitdrukt [ zo mag ik aannemen op een fotografie-site van de APUG] .
Ongerept bekijk ik van uit de fotoigrafische zin op de APUG site. Ongerept is voor mij een relatief begrip. Een landschap biedt houvast; er zijn herkenbare elementen. Het is daarbij interessant om vast te stellen, dat de beschouwer van dergelijke foto 'op zoek is naar die herkenningspunten'. Zo was ik afgelopen week nog in Essen (D) op een tentoonstelling met veel fotografie (en schilderijen) van Parijs omstreeks 1900. De panoramafotos ( zo een 70 cm) werden door het publiek van A tot Z nagevlooid. Alle duizend raamjes in het Louvre werden doorgenomen, of de koetsen wel of geen paard hadden. En naar de landschappen van Bonnard werd eigenlijk niet omgekeken.

Jed