Dat klopt. In Europa betekent faillissement meestal dat de staat zich als eerste ruim bedient in de bedrijfskas, vervolgens de grote leveranciers, en als daarna het bedrijf ter ziele is hebben alle andere schuldeisers en de werknemers het nakijken. M.a.w. een nekschot-structuur.
In Amerika is "Chapter 7" een faillissement voor bedrijfsbeëindiging net als in Europa. Maar een "Chapter 11" is een doorstart-faillissement om onder allerlei schulden en contracten uit te komen. Niet zo leuk voor de schuldeisers, maar het bedrijf krijgt daarmee wel de mogelijkheid zichzelf weer winstgevend te maken. (Eigenlijk betekent Chapter 11 dat het bedrijf nog overlevenskansen heeft, maar dat de managers er de afgelopen jaren een soepzooitje van hebben gemaakt.)
In de praktijk betekent Chapter 11 voor de klanten echter dat ALLES wat niet dik winstgevend is, geëlimineerd of verkocht wordt. Drie keer raden wat het eerste geschrapt wordt in dit digitale tijdperk.
Bovendien leert de ervaring dat Kodak keer op keer een officiële verklaring afgeeft dat ze een product blijven produceren, om het kort daarna de nek om te draaien. Alleen het einde van Kodachrome is van tevoren aangekondigd. Kodak heeft zo'n steunverklaring-vlak-voor-het-einde afgegeven voor Verichrome, voor Dye Transfer Matrixfilm, voor AZO papier, voor Elite papier, voor Technical Pan, voor duplicating en HIE IR film, en voor bepaalde formaten van andere films. Als ik nu het volgende lees, hou ik mijn hart vast.
Of eigenlijk hou ik mijn hart niet vast, want na ditzelfde grapje met Technical Pan vond ik het welletjes en ben ik volledig op Ilford en Fuji overgestapt. Kodak luistert al twintig jaar niet meer naar zijn klanten. Ik zal er dan ook geen traan om laten.

Adv Reply