Quote Originally Posted by vaesjhsw
Probleem blijft dat erg lastig is aan te tonen wat precies schadelijk is en wat niet. Vaak komen eventuele ziekteverschijnselen pas na jaren en is het directe verband moeilijk aan te tonen. Daarom gewoon op safe spelen en niet sollen met relatief 'ongevaarlijke' dokachemie.
Theoretisch is dat zo. Maar in de praktijk wordt de soep niet zo heet gegeten. Behalve misschien een overgevoeligheid voor Metol, heeft naar mijn weten geen enkele beroeps doka-werker er ooit iets aan over gehouden.

Edward Weston heeft op het einde van zijn leven Parkinson gekregen. Maar er is nooit een verbinding aangetoond met zijn dokachemie. Zelfs niet met Amidol wat hij zijn leven lang met blote handen gebruikt heeft (zijn vingers zagen altijd zwart van de Amidol, wat een smerig goedje is). Ansel Adams schijnt na zijn dood in de 80er jaren, op eigen verzoek onderzocht te zijn op resten van chemicalien in zijn weefsels. Men heeft niks gevonden.

Sindsdien is dokachemie bovendien een heel stuk minder gevaarlijk geworden. Nu kunnen we werken met vitamine C ontwikkelaars, citroenzuur, en basische fixeer, en er zit geen cadmium meer in het papier. M.a.w. je kunt natuurlijk nooit te voorzichtig zijn, maar we moeten ook geen spoken gaan zien. Gewoon je gezonde verstand gebruiken (ventileren dus).