Even ter geruststelling: dit draadje is niet bedoeld om de zoveelste digitaal-analoog discussie op gang te brengen.

Afgelopen zondag vierde ik met mijn familie het sinterklaasfeest. Mijn oom had mijn naam getrokken en een gedichtje voor me geschreven (drie kantjes!). Een aantal regels uit het gedicht wil ik jullie niet onthouden. Het laat perfect zien hoe ik ervaar hoe veel mensen naar mijn (onze) hobby kijken:

(...)
En leefde hij in het vroeger van toen.
Hij verafschuwde "het digitaal".
Ging hij alles overzichtelijk doen.
Hij maakte weer foto's met zo'n heel oud toestel.
Daar zat nog zo'n rolletje in.
(...)
Zag je hem in een donker kamertje staan.
Hij schoof papiertjes in een bak heen en weer.
Hij hing ze met knijpers aan een lijn.
Nou snap ik die man echt niet meer.
Zo ontwikkeld kan hij niet zijn.
(...)
En hoor je klik, kijk dan niet achterom.
Je verstoord zijn gedachten totaal.
Loop rustig door en hou je maar dom.
En denk: eens was hij normaal digitaal.


Overigens gaan mijn oom en ik tijdens de kerstvakantie een dagje samen fotograferen. Hij digitaal, ik analoog. Zo zie je maar dat digitaal en analoog hand ik hand kunnen gaan!

Groet,


Marcel