Quote Originally Posted by fred
Dat doen we bvb maandelijks op de academie: classicaal eigen beelden bespreking met en door de medestudenten.

Dat kan je ook (gedeeltelijk) doen door middel van een website en deze te presenteren aan de niet fotografen-medemensen .
En het komt steeds op hetzelfde neer: "Een beeld (van een ander) wordt in de context van je eigen ik beoordeeld".

De beoordeling van een beeld zegt meer over diegene die de beoordeling geeft dan over het beeld zelf.

Anderzijds (als we kookten voor een groep mensen én om ons mogelijke misbaksels te vergoeilijken) zegden we steeds: "Wat den boer niet kent, vreet hem niet..." .

Overschat ook de functie van fotografie niet: voor 99% heeft het slechts een kapstok functie: "Hé, sta "ik" op die foto??? Intéressant zeggg... Wanneer was dat? Ach ja toen..." enz, enz

mvrgr
Fred
Inderdaad kun je fotos aan anderen ( niet fotografen of mensen van een academie) via internet presenteren. Maar, de kwaliteit van het beeld wordt door de internetoverdracht bepaald ( nog onlangs in discussie geweest). Er komt niet meer dan een plaatje over, wat overigens in bepaalde gevallen goed kan zijn. Bovendien is er geen contact met de fotograaf.
De beste publieks-interactie, die ik ken is op Paris Photo ( Caroussel des Louvre, Paris), een verzameling van een 100 galeriehouders van over de gehele wereld. Hun ervaring is dat het publiek kiest voor landschap als ze de foto kopen om aan de muur te hangen. Op flinke achterstand komt het portret en daar achter weer op zeer grote achterstand de reportage. De waardering voor 'de lange duur' verschilt van de 'doorbladerwaardering' voor een tijdschrift. Met de 'museumbespreking' hoop ik de waardering voor ' de lange duur' aan te snijden. Iemand, die naar het museum gaat heeft volgens mij, om te beginnen, een meer dan oppervlakkige belangstelling.

Jed