Als je het nog niet hebt, lijkt het nogal over-done om er een te hebben. Maar als je er 1 gebruikt, merk je dat je de procedure beter beheerst. Want volgens mij is dat het doel van het gebruik: een reproduceerbare wijze van handelen.

In combinatie met een stepwedge kan je een (kleuren) kop van een vergroter ijken, zodat je exact weet welke gradatie je gebruikt. Dat is ook afhankelijk van je papier en chemie. Je constueert eigenlijk de karakteristieke curve met drempel en schouder van een specifiek papier (rel. log D-curve). Voor elk papier is het weer anders en die zal je apart moeten ijken. Het voordeel van een densitometer is hier exacte metingen, eigenlijk heel eenvoudig. Mijn begrip van de materie is enorm vergroot door het toepassen van deze calibratie. De controle over het hele proces is toegenomen. (Besef dat voor verschillend papier de lichtbron anders ingesteld moet worden voor dezelfde gradatie, en dat vaste filters echt niet de gradatie zijn wat er op staat.)

(Je kunt ook een zonemaster of een vergelijkbaar apparaat in de doka gebruiken, maar het nadeel is dat je alleen de lichtbron ijkt en niet wat het doet met het papier.)

Als je in de buurt van Deventer woont/komt wil ik je ook wel laten zien wat mogelijk is.


(Foto van een stepwedge)