In mijn 'historisch verhaal' ben ik nog een belangrijk deel vergeten te vermelden. In de contrastbeheersing van het uiteindelijke beeld speelt de contrastoverdracht van het opname-objectief en het vergrootobjectief een belangrijke rol. In de tijd van ongecoate lenzen (flare) was dit een factor waar terdege rekening mee gehouden moest worden. Ansel heeft dat in het zone systeem niet gedaan. Kodak heeft dit in zijn 1976 publikatie wel gedaan. Ansel moet dit hiaat in het zone systeem gezien hebben. Bij de komst van de moderne gecoate lenzen kwam dit hiaat naar voren. Ansel reageerde er op, dat hij de moderne lenzen niet erg kon waarderen. Een geliud dat meer te horen is; de moderne lenzen tekenen maar hard.
Feit is dat de moderne gecoate lenzen berekenbaar zijn; de oude ongecoate optiek kan erg mooi zijn, maar niet makkelijk te hanteren.

Niet onvermeld mag blijven dat Kodak in 1977 het klassieke werk 'The theory of the photographic process, 4th edition' heeft gepubliceerd. In hoofdstuk 'Tone reproduction' beschrijft Nelson alle details en de beperkingen van de sensitometrie ( de basis waarop Ansel zioch beroept). Verder makt Nelson duidelijk dat de tone reproduction slechts een benadering is, die acceptabel is omdat de technologie zijn beperkingen had. Nu is de technologie op een punt gekomen dat de benadering niet meer zo maar aangenomen kan worden. De micro tone reproduction is in zicht; niet alleen bij de fotografie, maar ook bij de TV en audio. Dit nu wordt high definition genoemd.

Menigeen zal denken; nou dan moet je wel heel wat van de achtergronden afweten (als je mijn verhaal hebt gevolgd). Niets is minder waar. Het is interessant de achtergronden te kennen, maar het feitelijke werken is veel eenvoudiger geworden. Dat is niet verwonderlijk want allerlei onberekenbare factoren zijn geelimineerd. Je kunt je echt op het fotograferen beeld concentreren. En daar gaat het maar om.

Jed