Goh, wat stel jij moeilijke vragen, Paul!

OK, komt 'ie:

Lith printen is vooral zo leuk omdat het onvoorspelbaar is. Je weet nooit wat je krijgt, of je op tijd de print uit de ontwikkelaar kunt trekken en in het stopbad kunt gooien (het proces gaat op een gegeven moment heel hard, nadat je er al 10 minuten naar hebt zitten staren en er helemaal niets is gebeurd). Er zijn geen vaste ontwikkel- en belichtingstijden van het papier. Je moet maar een beetje gokken, en vooral veel oefenen. Er zijn talloze combinaties van papier en ontwikkelaar, die allemaal een heel ander resultaat geven.

Verder past het heel goed bij mijn Schotse onderwerpen. Lith doet het goed met rotsen, oude muren, zand (een van mijn verslavingen is zandpatronen fotograferen) en oude kerkhoven.

Een belangrijk attribuut bij het lithprinten is een CD-speler, want door de lange ontwikkeltijden kan het knap saai worden als je niet ondertussen naar mooie (Keltische!) muziek kunt luisteren.

Ik heb pas weer allerlei (voor mij) nieuwe soorten chemie en papier besteld (naar aanleiding van het artikel van Tim Rudman (dé Lith-guru) in Black & White Photography), en die ga ik zodra mijn washer is geďnstalleerd allemaal uitproberen.

Groetjes, Anne Marieke