Quote Originally Posted by argentic
De concrete aanleiding is de siotuatie in Frankrijk. Daar is inmiddels de wetgeving zo belachelijk geworden dat je voor alles wat niet jouw eigendom is de eigenaar om schriftelijke toestemming moet vragen, als je de foto nog ooit voor een expositie of publicatie wilt gebruiken.
Dit is niet helemaal juist volgens mij, bepalend is in hoeverre een object op een foto het hoofdonderwerp is of niet. Een Franse rechter heeft in dit verband eens een percentage van ik meen veertig genoemd. Dat betekent dat als je een gebouw fotografeert dat 40% of meer van de uiteindelijke foto uitmaakt, je die foto niet zomaar mag verkopen of publiceren, want het auteursrecht ligt bij de architect.

Het Franse fotoblad Réponses Photo publiceerde eens een test van een fototoestel of objectief en plaatste uiteraard ook wat daarmee gemaakte foto's. Eén van die foto's liet de beeldkwaliteit in uiterste zoomstand zien, daartoe was ingezoomd op een standbeeld in een park. En hup, prompt viel er een factuur van de maker daarvan op de deurmat. Betalen is het enige wat je doen kunt.

Het zotste voorbeeld gaat over een dode vulkaan ergens in midden-Frankrijk (ben even de naam kwijt), die heel gezichtsbepalend voor het landschap is. Dit landschap wordt beheerd door een stichting, die zich ook de kopieerrechten van fotografische afbeeldingen van deze vulkaan heeft toegeëigend. Met als gevolg dat geen tijdschrift meer een foto van deze vulkaan of het omringende landschap kan afdrukken, zonder de stichting te betalen. Omdat zelfs sommige beleidsmakers beginnen aan te voelen dat dit misschien wat uit de hand begint te lopen, is deze zaak het speerpunt in het juridische debat geworden. Onder grote druk vanuit de fotografische en uitgeverswereld heeft de stichting het 'fotoverbod' tijdelijk opgeheven, totdat de rechter een definitieve uitspraak doet.

Als laatste, ik fotografeer wel eens op de kleuterschool waar mijn oudste dochter zit. Telkens wordt me door de meester op het hart gedrukt dat ik beslist geen individuele portretten mag maken, uitsluitend groepsportretjes. Met dit laatste heb ik geen enkele moeite overigens. Ik heb ook liever niet dat een of andere vreemde snuiter zomaar portretten van mijn eigen dochter gaat maken.

[knip]
> Ik vind dit te gek voor woorden.

Toch niet helemaal. Er is wel degelijk juridisch bezwaar aan te tekenen tegen het feit dat fotografen andermans huizen, tuinen, beelden, bootjes en bv. heel mooi opgeknapte Volkswagen Kevers wel heel makkelijk 'eigen maken' door er een foto van te nemen en die voor 100 euro aan te bieden aan een tijdschrift. In veel gevallen verdienen ze aan andermans eigendom en/of inspanning, bedoel ik dus te zeggen. En waar die grens dan precies getrokken moet worden, daarover wordt nu volop gebakkeleid.

Groet, Paul.