Mijn fotoclub is ook iets bijzonders. Ik had onlangs een mooie plaat op 8x10" ontwikkeld, vlak voor de avond van de club. Ik had geen tijd om het op bariet te zetten en ik ben een tovenaar met Photoshop, dus heb ik het negatief gescand. Mijn scan was erg slecht en de print na het tegenhouden en doorbranden in Photoshop was bar slecht.

Mijn all-in-one-printer loopt op z'n laatste benen en wordt zo langzamerhand een all-in-one-ellende. De print zat vol vlekjes en strepen. Als experiment heb ik hem toch laten zijn bij m'n club. Reaktie? Ze zouden een iets anders uitsnijding kiezen (dan is het mijn foto niet meer) maar verder heel goed en mooi. Dus in alle all-in-one-ellende ten spijt een heel positieve beoordeling.

Waarom zou ik die moeite nog doen om avonden achter elkaar een printje in de doka te maken? Dat is een retorische vraag, want ik weet het antwoord: voor mezelf. Ik hou van de doka en de rust die ik er heb. Ik hou van die fijne doortekeningen en details, dat je het onderwerp bijna kan aanraken en roest echt roest is, mos echt mos en steen steen. Heerlijk.

En ik kijk dus naar mezelf, ik ben mijn eigen maatstaf. Als je mooie beelden wilt maken, als je een kunstenaar wilt zijn, dan sta je helaas (bijna) alleen. Je moet je eigen weg gaan als je iets moois wil maken. Het vakmanschap wordt uniek. Helaas zien anderen het verschil niet. Doe het dan om de enige reden waarom je het zou maken: omdat je er razend veel plezier in hebt!