Een kiekje moet je eigenlijk direct (laten) afdrukken. Het is net als met kliekjes (kiekjes maar dan met een L er in), als je het te lang in de koelkast laat, is de houdbaarheid verstreken en gooi je het alsnog maar weg. Ik fotografeer nog steeds met analoge spiegelreflex (F100), kleur en lekker snel. Die laat ik standaard afdrukken, en ik heb een schat aan gelukte en mislukte foto's. Die mislukte zijn toch ook wel erg leuk soms.
Als ik op bezoek ben bij m'n één van m'n buren, dan zie ik geen foto's hangen, zelfs geen mislukte. Ja, ze hebben een digitaal fotolijstje staan, waar zo nu en dan een andere foto te zien is. Bij mij hangt heel wat meer. Misschien zegt dat iets over mijn buren, die zichzelf meer opgeruimd vinden, wat ongetwijfeld het geval is. Maar ik wijt het ook aan dat men niet genoeg laat afdrukken, ondanks dat men in grote aantallen kiekjes maakt (veel meer nu men digitaal fotografeert).
Ik vind dat een kiekje niet mooi hoeft te zijn. Daar is het een kiekje voor. Als ik ga letten op compositie is het beeld al weer voorbij. Gewoon niet nadenken maar pakken dat beeld. En dus ook niet bij het uitzoeken en opsturen naar de afdrukcentrale nadenken en corrigeren, want daar gaat heel wat spontaniteit verloren.
Eigenlijk lijd ik aan een gespleten-fotograaf-persoonlijkheid-stoornis. Ik kiek in kleur en denk niet na, ik voel me een heel ander nadenkend mens als ik mijn 8x10" gebruik voor zwart-wit. De spontane kleuren foto gaan gemakkelijk op de grote hoop, is wel leuk. De moeilijk bereikte zwart-wit foto hangt nog jaren serieus te zijn aan de wand. Ik ben dus twee -gespleten- fotografen.

Adv Reply