Dat is (serieus bezien) op zich ook een discussie binnen de discussie: voor wie neem je foto's? Ik ben geen professional met een opdracht. Ik ben lekker asociaal: ik kiek voor mezelf. Ik beoordeel mijn eigen kwaliteit, ik ben mijn eigen maatstaf. Zelfs voor het achteloos genomen plaatje. Altijd zijn er mensen die er verstand van (denken te) hebben, die eerder een foto goed vinden dan ik. Alleen kritiek van vakbroeders neem ik serieus. En zelfs dat niet altijd, want ik neem mijn eigen foto en niet hun foto. Mijn oog is uniek en zo heb ik het bedoeld.

Dat is natuurlijk wel erg zwart-wit, maar dat is waar ik van houd. Ik heb een tijdje aan lomografie gedaan, eigenlijk uit nood: de digitale camera deed het te langzaam. Dan krijg je onverwachte beelden. Misschien wel de echte kiekjes. Maar mij verveelt het. Ik zie het te veel op de fotoclub, semi-artistieke registratieve half scherpe (half vage, is het glas half leeg of half vol?) toevalstreffers die ik niet langer dan een halve minuut onthoud. Ik heb liever een beeld wat bestudeerd is, waar een balans in zit, een compositie, sfeervol en gedetailleerd. Maar ik ben op mijn fotoclub dan ook een analoge dinosaurus. Dat is mijn weg. Ik kan en wil niet anders. Dus zeg van mijn werk wat je wilt, ik kiek voor mezelf.