Quote Originally Posted by Marco B View Post
Jed, je info loopt wat achter. Ja, tot pakweg 3 a 4 jaar geleden was het diep triest gesteld met de houdbaarheid van de kleuren van digitale (inktjet) prints. Echter, als eerste Epson en nu ook de andere fabrikanten zijn voor de duurdere fotoprinters, zoals mijn Epson R2400, overgestapt op veel stabielere "pigment" inkten, of vergelijkbaar stabiele - moderne - "dye inks". De houdbaarheidclaims daarvan zijn uiteraard nog niet te staven met praktijkervaring, zoals b.v. die slechthoudbare analoge kleurenprints uit de jaren 60-90 (ook daar verbetering, met name geclaimd door Fuji met zijn Crystal Archive paper), maar Epson claimt voor zijn K3 inktsets toch echt houdbaarheden van boven de 100 jaar. Dat is langer of op zijn minst vergelijkbaar met die CIBA en Ilfochrome, die volgens mij trouwens met vrijwel vergelijkbare "pigment" of "dye inks" gebaseerde kleurstoffen werken.

Ik denk trouwens dat die "pigment" inkten in veel gevallen gebaseerd zijn op vergelijkbare pigmenten en chemische stoffen die door olieverffabrikanten voor hun hoogstabiele verven worden gebruikt, maar zeker weet ik dat niet... Ook op dat laatste vlak (olieverf), zijn de afgelopen 10-20 jaar via wetenschappelijk onderzoek, grote sprongen voorwaarts gemaakt, met nieuwe moderne en stabiele pigmenten, die voorheen niet beschikbaar waren, b.v. de zogenaamde "azopigmenten" en "antrachinopigmenten". Dit zijn synthetisch gefabriceerde niet organische pigmenten met over het algemeen zeer hoge stabiliteit en kleurechtheid. Ik kan mij dus voorstellen, dat de printerfabrikanten eens goed bij de verffabrikanten zijn gaan "shoppen" om te kijken hoe het moet...

Een aardig boekje over olieverf(pigmenten) is het "Het Kunstschildershandboek" van Kraaijpoel en Herenius, dat recent is uitgekomen.

Als laatste: je kunt je natuurlijk afvragen hoe het zit met al die claims over "houdbaarheid" en "zuurvrijheid" e.d. van fabrikanten. Echter, ik denk wel dat de situatie heden ten dage toch behoorlijk anders is dan die van b.v. 20-30 jaar geleden. Het steeds gedegener wetenschappelijk onderzoek en het gebruik van nieuwe technieken in b.v. musea leidt er volgens mij wel toe dat de druk op fabrikanten van inkten / verven / papieren om met echt deugdelijke producten en reele claims over houdbaarheid te komen, veel groter is.

Je kunt het je als fabrikant tegenwoordig niet meer permitteren om een inkt op de markt te gooien die "100 jaar" houdbaar zou zijn, als die in de praktijk de 10 jaar nog niet haalt. Dan wordt je volgens mij heden ten dage afgemaakt als fabrikant... dat was wel eens anders...
Als er wetenschappelijke rapporten naar aanleiding van de chemische stabiliteit zouden zijn, dan kun je er naar verwijzen. Ze zijn er niet. En dat zegt genoeg. De betreffende organisaties ( normalisatie instituten bijv. ) hebben de dry mount zaken uitvoerig behandeld. En verder gaat het niet. Met dry mount is nu een 100 jaar ervaring en is bewezen. Daar kun je van op aan.
Willie Jan drukt het goed: de ervaring is de beste leermeester. Die fabrikanten bestaan er echt niet meer over honderd jaar. En met een claim hoef je ook niet aan te komen als de foto verkleurd of verschoten is. En als de foto over 5 jaar ook niet meer om aan te zien is, dan zegt de fabrikant dat de environmental omstandigheden slecht waren. En daarvoor is geen garantie gegeven.

Jed