Jed,

Hoe kom je er zonder het gebruik van een stepwedge dan achter dat je eigenlijk met afgebleekte filters of een half-kapotte lamp, of met half-kapot papier aan het werken bent, als dat het eerste materiaal is dat je in je handen krijgt ? Na een ampere 6 maanden "analoog" heb ik nog niets om mee te vergelijken.....

Het is heel juist om het resultaat visueel te kiezen. Maar daar gaat het me niet om.

Waar ik wil achterkomen is of ik met mijn combinatie van materiaal ongeveer in de buurt kom van het hoogste contrast, de hoogste gradatie, die het papier toelaat. En dan gaat het niet over 5 of 10 %, maar om zware afwijkingen. Als ik nog nooit een afdruk of gradatie 5 gezien heb, hoe kan ik dat dan visueel beoordelen ?

Wat Steve Anchell in zijn boek beschrijft is een methode, met exact de stepwedge die ik gebruikte, om de gradatie die je haalt met een bepaalde filter, min of meer te gaan meten. Ook in andere handboeken wordt de stepwedge gebruikt om te calibreren. Het gaat overiigens wel degelijk om een transmission step wedge, de TP die
"Transmission Projection (TP) Step Wedges are most commonly used in the enlarger to establish exposure and processing adjustments and to determine the speed and contrast of photographic papers. All guides have 21 steps in density increments of .15 optical density which equals 1/2 F-stop of exposure."


En ik kwam dus volgens die meting niet boven de 2.5. Dat zou betekenen, dat wat ik zou gaan beschouwen als de hardst mogelijke afdruk eigenlijk een gemiddelde afdruk is. Gewoon omdat er ergens iets stuk was, en ik wist het niet, kon het ook niet weten. Dus ik zou al mijn ervaring beginnen opbouwen met slechtwerkend materiaal, en het niet eens beseffen.

Kentmere VC is geen speciaal papier. Amaloco Varimax is geen speciale ontwikkelaar. 20C is geen speciale temperatuur. Een Leitz Focomat V35 met Multigrade kop is ontworpen samen met Ilford.
Dus als ik niet op zijn minst een gradatie 4 haal dan mag ik toch aannemen dat er iets fout zit ?