Quote Originally Posted by gary mulder View Post
Dit is gedeeltelijk een retorische vraag. Maar toch kan dit een boeiende draad opleveren.
De vraagstelling zou anders geformuleerd moeten worden. Je kunt spreken van een 'optimale combinatie van belichting en filmontwikkeling', om bijvoorbeeld Barry Thornton te citeren. Met de belichting bepaal je welke helderheidsomvang in je onderwerp je wilt vastleggen ( belichten op de schaduwen); met de filmontwikkeling leg je vast hoe het negatiefbeeld eruit ziet (en in de praktijk komt dit neer op ontwikkelen op de hoge lichten).

De belichting hangt dus af van wat je wel en wat niet op de foto wilt hebben en hoe je het verloop in de diepe schaduwen wilt hebben.
De filmontwikkeling wordt wel op een sensitometrische manier (tonale reproductie) benaderd. Een benadering, die tot een dertig jaar geleden wel acceptabel werd gezien, gezien de stand van de technologie van die tijd.
Met de technologie van deze tijd is deze benadering eigenlijk niet te handhaven. De reden is dat fotografie meer is dan tonale reproductie; je geeft ook vorm aan de beeld kwaliteit, en dat is een gevoelsmatige zeer persoonlijke subjectieve zaak. Deze persoonlijke sturing vloeit voort uit de keuze van je materialen (objectief, film,etc) en door de ontwikkelaar en ontwikkelwijze.
Vroeger zei men: de density van de maximale zwarting mag niet meer dan zo en zoveel zijn voor de doortekende hoge lichten. Nu, met de betere materialen ben je niet zozeer in de maximale doortekende zwarting geinteresserd, maar meer in de manier zoals die doortekening eruit ziet. Bekijk de doortekende hoge lichten op een afdruk maar eens met een loupe, en je zult zie dat er allemaal fijne zwarte puntjes in een wit vlak zitten. De grootte en het aantal van die puntjes kunnen zeer verschillen en zullen bepalen hoe je de hoge lichten ervaart. Nu, dit zou je ook bij de middentonen en schaduwen kunnen bekijken. En je conclusie is dat er van zones geen sprake is. Verder zul je begrijpen dat dit 'beeld onder de loupe' afhang van de keuze van het objectief, ontwikkelaar etc. etc.
Hoe je de totaliteit van de beeldopbouw ervaart wordt beeldkwaliteit genoemd.
Het mag duidelijk zijn dat je een begrip als beeldkwaliteit moeilijk in de greep kunt krijgen zonder speciale hulpmiddelen. Daartoe is nu de MTF ingevoerd. Maar je moet niet naar 'keukenrecepten' voor MTF zoeken. Het is een hulpmiddel om je gevoelens met betrekking tot beeldkwaliteit te doorgronden, met als doel de juiste objectieven en ander materiaal te kiezen. Maar omdat je gevoelend een persoonlijke zaak zijn, moet ieder dat voor zichzelf uitmaken.
Dat wil niet zeggen dat ervaringen op dit gebied niet kunnen worden overgedragen. Zo kan ik mij voorstellen dat iemand aan de hand van een foto met een bepaalde beeldkwaliteit uitlegt waarom hij een bepaald objectief heeft geselecteerd voor de betreffende opname. En dan vervolgens laat zien waar dat in de MTF tot uitdrukking komt.

Jed