Zelf heb ik sterk de voorkeur om gereflecteerd licht te meten met een (semi) spotmeter . Hiermee meet ik rechtstreeks 't licht wat op mijn film terecht komt en dus 't beeld maakt. Noch mooier is het meten op 't matglas zoals ik laatst tijdens de bijeenkomst heb laten zien. Wat er dan gemeten wordt is het licht wat ook het negatief zal "belichten".
Het een en ander zou natuurlijk wel heel makkelijk zijn als het beeld uit 1 toon zou bestaan, echter wel heel saai. Dus moet je weten / begrijpen welke toon/grijswaarde/zone je wilt dat 't stukje wat je meet gaat krijgen op de uiteindelijke afdruk.

Om met elkaar te kunnen communiceren zijn de verschillende grijzen ingedeeld in groepen, en hebben die aanduidingen gekregen van zones, I t/m X. Dit is een taal kwestie. Fotografen hebben kennelijk de behoefte om een gestructureerdere vocabulaire, dan alleen maar lichtgrijs, middelgrijs,donker grijs, hoogste diffuse licht enz.

Zo hebben indianen in noord-amerika een varia aanduidingen voor groen.