Ik scan het grootste deel van mijn negatiefjes of van mijn dia's in.
Nu staan de resultaten met die-positieven me echt niet aan en als ik op zoek ga naar informatie krijg ik te horen dat dia's inscannen met flatbed's (tpu-eenheid) echt nooit bijzonder goed gaat - hoe goed deze ook zijn. Met een 'echte' filmscanner zouden wel superieure resultaten te bekomen zijn.

Maar ondertussen heb ik die scanner en zou ik toch graag - af en toe - eens een foto in kleurenfoto willen nemen. Maar wat doe ik nu best? Werk ik met diafilm (zoals velvia) - en koop ik me binnen x aantal jaar een 'echte' negatiefscanner of werk ik beter met kleurennegatieffilm?

Als ik nu vraag aan de fotograaf er bij te schrijven dat kodak de kleuren niet mag optimaliseren (zoals je moet doen met bvb. filters) dan is dit toch géén probleem? Ik vraag overigens toch géén afdrukjes. Bovendien heb ik dan toch wel een iets ruimere belichtingsomvang, want die 5 stops voor dia zijn toch niet zo eenvoudig als ik dacht....

EDIT: In het 'basisboek lichtmeten' (focus 1996 tweede druk 1999) lees ik: "Een te hoog contrast werkt meestal nadeling.... projectie missen we beeldinformatie... wanneer we de dia digitaal willen bewerken vormt dit al bij het scannen een eerste handicap."
en
"terwijl de beelden afkomstig van kleurnegatieven veel meer detaillering laten zien. Nu beeld zo vaak digitaal wordt ver- en bewerkt komen de grote voordelen van kleurnegatieffilm goed van pas"

En dat terwijl ik dacht dat professionals die 'hybride' werken zweren bij diafilm???