Wat ik hier merk is de aloude fout dat je je emoties niet kunt sturen. Net alsof je emoties je overkomen.
Dat laatste is niet waar; je kunt baas zijn over je gevoel. In de psychiatrie is dit een bekend gegeven.
(Wees maar blij dat mensen dat kunnen, anders waren er nog veel meer vechtpartijen en zo.)
wat ik ermee wil zeggen is dus dat je je emoties ook kunt inzetten voor het doel wat je beoogt. Het vereist wat training, maar het zorgt er wel voor dat je soms iets anders kunt doen dan wat er verwacht wordt.
Ergens in dit draadje had iemand het over carnaval, het lijkt me wel leuk bijvoorbeeld om iets sombers te doen met carnaval (je hebt dan ineens een heel andere benadering van het onderwerp), wat veel meerwaarde kan geven voor je onderwerp.
Eigenlijk hebben we het hier gewoon over het verschil tussen impressionisme en expressionisme.

Misschien is dit iets om de discussie op een ander plan te brengen:
de situatie (waar je de foto van maakt) heeft een bepaalde sfeer (min of meer een objectief gegeven) door de lichtval, de opstelling van de objecten, etcetera.
Daarnaast heb je de emotie die die sfeer opwekt bij de toeschouwers (of de verschillende fotografen) dat is subjectief, omdat iedereen alles wat hij ziet op zijn eigen manier waarneemt en interpreteert. Vanuit die interpretatie ontstaan bepaalde emoties, die je al dan niet toelaat. Dat laatste is een bewuste keuze, die je volgens mijn bescheiden mening, zelf kunt maken. Je kunt je laten drijven op de emoties van dat moment, soms kun je ervoor kiezen om dat niet te doen, ook als fotograaf. (kijk maar naar nieuwsfotografen, die soms in heel spannende of bijzondere situaties zitten, maar daar toch redelijk "objectieve" foto's kunnen maken.

Ik sta open voor correcties en aanvullingen op mijn mening.

aDieu,
Johan