Quote Originally Posted by WITZ View Post
Als je uit gaat van de tijd dat je sluiter open staat dan heb je gelijk. Voor zover ik weet gebeurt het ook nogal eens dat je alle tijd hebt om je foto te maken. Zeker de mensen van het grote formaat zijn lang bezig met die ene opname.
Een candid foto voltrekt zich in een veel groter tempo, dan moet je meer één zijn met de situatie en de emotie van dat moment.
Als ik naar mezelf kijk dan merk ik dat ik, zeker wanneer ik een statief gebruik, veel meer bezig ben met wat ik nu eigenlijk precies weer wil geven, of anders gezegd wat ik over wil brengen. Dat kan gewoon een mooi beeld zijn, maar ook emotie. Ik heb me hevig beziggehouden met een strandfoto met een enorme wolkenbank. Uiteindelijk gekozen voor groothoek, veel lucht en wolken erop, een bandenspoor van een trekker vanuit de hoek naar het oneindige en een roodfilter voor de dramatiek, zonlicht van opzij.
(ik moet hem nog eens inscannen en hier weergeven, dan weet je wat ik bedoel).
Mijn doel was inderdaad een foto maken met vel dramatiek en spanning, een beetje beangstigend beeld.
Op dat moment was ik zeker niet bang, het was gewoon mooi zomerweer en ik had vakantie, wat wil je nog meer....

Overigens als ik kijk naar de foto's van Cartier Bresson, of Ansel Adams dan geloof ik dat ze meer bezig waren om te zoeken naar de emotie die bij de situatie past, dan dat ze zich lieten leiden door hun emotie.

Fotografie is een middel om jezelf uit te drukken. Jij noemt dat jezelf ontmoeten. dat kan wel; je kunt inderdaad iets ervaren wat je nog niet wist van jezelf, maar dan wordt het juist een therapeutisch middel.
Misschien is dat een leuk onderwerp voor een ander draadje.

aDieu,
Johan
Inderdaad, in die honderdste seconde moet alles juist zijn. Als je een landschap met snel voortdrijvende wolken hebt, verandert de lichtverdeling zo razendsnel en dat hele gebeuren moet je in alle snelheid bijhouden. En als er dan nog wind of bewegend water is, dan wordt het nog complexer. ik beschouw het landschap als het meest dynamische onderwerp dat er is.
Bij een studioportret is het licht onder controle. Maar je moet het model vervolgen in alle verandering.
Bij candid reageer ik op een algemene impressie van een situatie. Daar is snelheid minder van belang.
Als je ge-emotioneerd bent, en je wil je emoties onder controle houden, OK, doe dat, maar ga niet gelijk ook nog eens fotograferen.

Bij AA kan ik dramatiek in zijn fotos ontdekken. Dit bereikte hij weloverwogen door een roodfilter in te zetten. In zijn verdere handelingen kan ik alleen maar weloverwogen handelingen vaststellen.
HCB ken ik persoonlijk niet. Maar uit zijn fotos kan ik alleen het resultaat van snel overzien destilleren.

Ik maak een onderscheid tussen analyse en therapie. Een therapie is in mijn ogen een behandeling die een ongewenste situatie moet wegwerken. Jezelf ontmoeten is een zelfanalyse.
Als je een vergroting ( van jezelf) bekijkt, dan kun je zeggen: ik vind het mooi of lelijk. Basta. Je kunt je ook afvragen waarom je het mooi of lelijk vind. Dan ga je jezelf vragen stellen met als resultaat een zelfanalyse. En hiermee belanden we op een terrein waar boeken mee te vullen zijn.

Jed