Quote Originally Posted by gary mulder View Post
V Het zou voor mij ook een stuk minder interessant zijn als het een puur beredeneerd proces was.

Zoals ik eerder aangaf is fotograferen voor mij het samengaan van veel oefenen (ervaring) en het gevoel. Het is dus niet het directe gevolg van een puur beredeneerd proces. Het gevoel, zo wordt het gezien, is het gevolg van het lange termijn geheugen in de hersenen. Nu kun je het lange termijn geheugen gaan voeden met allerlei cerebrale informatie, die in de fotografie ( of schilderkunst) interessant is. In handboeken over schilderkunst kom je dat soort informatie tegen. Eigenlijk heeft het niets te maken met fotografie of schilderkunst, maar met de relatie tussen onze waarneming (kijken) en ons gevoel. Maar ja, is fotografie eigenlijk niets anders dan kijken?

Maar goed: het gevoel is een afspiegeling van een enorme hoop (o.a. Cerebrale) informatie, die je in je leven opdoet. En is een foto-acdemie (geen fotovakschool) niet een plek om dat te leren?

Het is hier goed de schilder Constabl te citeren uit een van zijn Hampstead lectures voor de Royal Acadamy: Painting is a science, and should be pursued as an inquiry into the laws of nature. Why,then, may not landscape painting be considered as a branch of natural philosophy, of which pictures are but the experiments?

[ natural philosophy was fysica in die tijd].

Wanneer we het gevoel volgen bij de fotografie, dan volg je in wezen een hoop gevoelsmatig verwerkte informatie. Je zou dit als een soort ervaring kunnen beschouwen. Bij het feitelijke fotograferen put je bewust of onbewust uit al die opgeslagen informatie als je je gevoel de vrije loop laat. Het opname-proces is zo snel, dat het onbewuste prevaleert. Bij het druk-proces komt bij het bewuste deel naar voren. Als je niet fotografeert; alleen maar kijkt, kun je het bewuste deel laten prevaleren. Je vraagt je af wat je ziet en waarom je het ziet zoals je het ziet.

Jed